zondag 14 juni 2015

On the road


 
Aigues Bonnes, verscholen tussen de beboste heuvels van de Serre de la Quière beslaat 2 huizen, bewoond door broer en zus en een koppel koeien en honden. Honden alomtegenwoordig in deze streken en af en toe haal ik mijn buzzer tevoorschijn, een handig ultrasoon apparaatje waarmee ik die agressievelingen het zwijgen opleg. Voorwaar een prima toestelletje !

Ik deelde de gîte met 3 fransen die de Sentier volgens het boekje afleggen. Nuttig in beider geval om praktische info uit te wisselen over de aanstaande etappes tot aan de zee en andersom de door mij al afgelegde route. Blijkbaar zijn er menig pijnpunten onderweg, sedeert de Sentier afgelopen januari veranderd is in een GR (Groot Routepad) met vervanging van de oude Sentier-aanduidingen geel-blauw in de nieuwe rood-witte strepen, eigen aan de GR’s. Maar u raadt het al: nog niet overal is het consequent aangepast. Op de route van vandaag na Caudiès-de-Fenouillèdes loopt het dan ook compleet in het honderd. Ik botste in het stadje toevallig op Stefan en Francoise (Quirbajou) die van een zelden moment gebruik maken om eens te gaan wandelen, blijkbaar hebben geitenboeren ook eens behoefte om te ontstressen van de dagelijkse besognes. Ik loop met hen een eindje mee langs de wit-rode markeringen, tot ik besef dat deze route helemaal niet oostwaarts loopt maar definitief naar het westen. Dan maar teruggekeerd tot aan de rand van het stadje om met kompas en stafkaart richting oost te lopen en zonder me van welke markering ook iets aan te trekken mijn eigen koers te varen. Het loont en dat werkt altijd opbeurend, temeer daar de  zon nu volop schijnt, en ik me afvraag hoeveel dagen het geleden is dat ik zonder donderwolken en regen op de Sentier loop.
Dagen die na een week en 150 km stappen beginnen te vervagen in ondefinieerbare vergetelheid. Plaatsnamen die ik niet meer weet te situeren in de stroom van continuïteit.
Infeite wat overblijft is de weg die afgelegd werd en de weg die nog komt, of zoals in het Zen-Boeddhisme gezegd wordt: de weg is het doel. Het onderweg zijn vormt nog het enige dat de geest vult en de beleving hiervan essentieel. Geen betere ervaring om in het hier-en-nu te leven dan 150 km on the road.





Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen