maandag 15 juni 2015

Jack Nicholson en Guido Belcanto on a blue monday

Jack Nicholson zit in de gîte Benjamin te Prugnanes tegenover mij aan het overtreffelijk avondmaal. Ik zwee het, dezelfde face, rollende ogen, scheve bekketrekken als hij met me praat. Alleen spreekt hij voortreffelijk frans... ik probeer nog in de intonatie van zijn stem een amerikaans accent te vinden, maar hopeloos:: dit is ongetwijfeld zijn dubbelganger. En ik betwijfel of Jack hooikoorts heet.
Een handtekening vragen is dus compleet overbodig.

Om 8 uur de deur uit want dit wordt een lange dag; de overige 100 km verspreid over 4 dagen trouwens ook. En zoals door eerder relaas van passanten op de Sentier komen de pijnpunten van de nieuwe GR vandaag naar boven.
Op de Col de Lenti gaat het plots fout en voor ik het goed besef, daal ik teveel zuidelijk af tussen wijngaarden richting Saint Paul de Fenouillet. Op het eerste aarden wegeltje dat ik tegenkom, probeer ik me te heroriënteren en vermoed dat  als ik noordelijk loop de aansluiting weer vinden zal met de GR36. Na goed 3 km stopt het wegeltje aan een gesloten hekken en grommende honden. Dedju.
Uit frustratie biep ik mijn buzzer op hen los. Zou ik het onzichtbaar paadje links volgen of terugkeren op mijn stappen ? Ik kies voor het laatstue, loop de 3 km terug en nog eens 3 km verder tot aan de rand van St.Paul en kies terug noordelijk richting Gorges de Galamus, waar een rivier op me wacht waarvan de passerelle weggespoeld is door de overvloedige regens van de laatste dagen én vorige week een nederlandse toeriste verdronken is door de plotse regenvloed. Doordat de brug verdwenen is, moet de randonneur kniehoog door de rivier waden. Eén passant vertelde me zelfs dat hij heuphoog tijdens de regenval vreesde te kapseizen midden de kolkende stroom.
Zwarte herinneringen komen boven aan wat een idyllisch trektochtje jungle had kunne zijn in Cuba, waar we bij het begin van een bergop wandeling een lieftallig beekje dienden over te steken dat - door de plots opkomende regenvlagen in één klap transformeerde in een kolkende massa water die we - god behoede - middelhoog wadend handje-in-handje konden oversteken.

Maar soit, de verloren kilometers stapelen zich intussen op - door in een grote V noord-zuid-noord te lopen, komen er ineens 10 km bij op de teller. De Gorges de Galamus en het voetbad in de rivier l'Agly laat ik links liggen tot ik uiteindelijk aansluiting vindt met de GR 36. Noordoost nu bergop naar het Plateau de Brezou 500m omhoog. Het is nu middag en de zon slaat ongenadig toe. Na de sombere voorbije dagen hoef ik nu ook weer niet te klagen, ik heb om de zon gesmeekt en zal het geweten hebben. De camelbag met 2 liter water is zo leeg, maar vanaf het Plateau duikt in de verte de ruïnes van Peyrepertuse op.
Halverwege de zigzag kronkelende toegangsweg hou ik het niet meer van de warmte, zoek de schutting van een zeldzame boom, smeer me in met sunblok factor 50 en zie een fietstoerist in maillot jaune voorbijkruipen. "Allez y" moedig ik hem nog an en merk vanop de rugzijde het Merkx t-shirt met belgisch vlagje en de hagelwitte lange haardos vanonder zijn fietshelm uitsteken. Euh, vergis ik me hier of doet de hitte me hallucineren? Ik pak snel mijn boeltje (nou 15 kg), stap ik hogere versnelling naar boven - eindeloos - tot ik hem op de parking aan de kasteelruïne weer bijbeen.
Dag Mister Guido Belcanto himself. Handjeschudden, babbeltje doen, simpathieke mens, mag ik een fotooke. It's my pleasure. Handjeschudden, mekaar succes wensen, toffe koersfiets eigenhandig van Pantani gekregen, nu 14 jaar geleden, in 2008 overleden, ja ik heb je tv-uitzending gezien.
Hij bergaf richting Tourmalet, ik bergop ingang kasteel van Peyrepertuse.

Zoals alle forten die toegeschreven worden aan de bloeitijd van de Katharen, behoorde ook deze immense rotsburcht tot de verdedigingsgordel van het koninkrijk Aragon.
Boven heerst de wind en de geesten van longtime. Ik berg mijn zonnehoed. De plek heeft - als je de (van de beklimming) nahijgende toeristen wegcijfert, een zéér magische aantrekkingskracht.
Als een arendsoog 360° over het immens deinende landschap.
Is dat de Canigou (2874m) die ik zuidelijk in de nevels ontwaar ? Weerom herinneringen die me overvallen aan de nu 8jaar geleden trektocht langs de GR 10 vanaf de Atlantische Oceaan in Hendaye (Baskenland) naar Banuyls aan de Méditerannée waarbij ik de Canigou beklom en - na bijna 6 weken onderweg - uitzicht kreeg op het eindpunt: de zee. Een magisch moment (lees de blog: http://coast-to-coast.skynetblog.be/ erop na
Naar het schijnt heb ik morgen weerom kijk op de Méditerannée, weliswaar bescheidener in hoogte door de dalende heuvels, maar toch - gevoelsmatig een hoogtepunt.





Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen